Choć za nami już dziesięć edycji Szczecińskiego Festiwalu Tatuażu, wciąż nie udało się stworzyć jego tradycji. Odbywał się w różnych miejscach (w Słowianinie, w Kontrastach, w klubie Crossed) i w różnym czasie (październiku, listopadzie, teraz lutym). W roku 2009 nie odbył się wcale. Przede wszystkim jednak miał złą opinię wśród tych, którym miał służyć – szczecińskich artystów tatuażu. Część z nich w ogóle na nim nie występowała. Inni, mimo że się pojawiali, nie przywiązywali wagi do zdobytych na nim trofeów. Cieszyły ich te przywiezione z Krakowa, Poznania czy Berlina i to je eksponowali na półkach w swoich salonach. Jak Bart, który spośród wielu nagród zdobytych na konwencjach i festiwalach, najbardziej dumny jest z tych zdobytych w Krakowie. Poziom artystyczny tej konwencji i konkurencja, jaka się na niej pojawia, pozwalają cieszyć się z wygranej. Krakowska konwencja tatuaży jest już najlepsza w Polsce, a z biegiem czasu ma według Barta szansę stać się jedną z lepszych w Europie. Co tatuator myśli o Szczecińskim Festiwalu Tatuażu? – Zero organizacji, zero wszystkiego tak naprawdę. Totalne zero. Konwencja była… i tyle – podsumował Bart.  – Nasz szczeciński festiwal? Jest mi za niego wstyd przed ludźmi z całej Polski, którzy tu przyjeżdżają. Z roku na rok zamiast być lepiej jest coraz gorsze dno… – mówi Arek ze studia Lucyfire.

Robert ze studia Underground bardzo dobrze pamięta pierwszy Szczeciński Festiwal Tatuażu, który odbył się w 1996 roku w Cafe 1966. Zdobył na nim kilka nagród, a konwent dobrze rokował na przyszłość. Niestety ostatnie edycje festiwalu były utrzymywane na coraz niższym poziomie i Robert od lat nie brał w nich udziału. Dziwił się też, że inni szczecińscy tatuatorzy się tam pojawiają. – Mój klient poszedł tam z żoną i od razu wyszedł. Powiedział, że gdyby miał sobie zrobić tatuaż i z takim zamiarem odwiedziłby konwent, to zrezygnowałby z tego pomysłu. Nasz festiwal nie przybliża ludzi do tatuażu, a taki powinien być jego cel – mówi Robert. On sam niejednokrotnie uczestniczył w festiwalach organizowanych w innych miastach i miał okazję zobaczyć, jaka przepaść nas dzieli. W miastach takich jak Kraków, Warszawa czy Poznań wynajmowane są hale targowe, ze sterylnymi stoiskami. Ludzie są kolorowi i mili, jest ciepło, wszystko można dokładnie zaobserwować. – Wchodząc na taki festiwal, od razu chce się mieć tatuaż – twierdzi Robert. Według niego ludzie o niewielkim wyobrażeniu o tatuażach, odwiedzając naszą konwencję, podtrzymają tylko stereotypowe myślenie. – Ktoś, kto stamtąd wyjdzie, tatuaż będzie kojarzył z zimnem, brudem, wilgocią i brakiem higieny. Jak taki człowiek wyobrazi sobie, że podobnie wyglądają studia tatuażu i cała ta sztuka, to wyklaruje mu się w głowie pojęcie tatuażu undergroundowego – tłumaczy Robert. Dawne konwencje organizowane w Kontrastach i w Słowianinie były według niego fantastycznymi festiwalami, które miały szansę stać się ogólnopolskimi.